Hoe is het om te leven met psoriasis? Hoe ga je er zelf mee om en hoe reageert je omgeving er op? Esmeralda Zandstra, een 23-jarige studente uit Den Haag, vertelt over haar leven met psoriasis.

”Toen ik 9 was, kreeg ik allerlei plekjes die op eczeem leken,” vertelt Esmeralda. “Op mijn armen, mijn rug, mijn hoofd: eigenlijk overal behalve op mijn benen. Mijn moeder nam me mee naar de huisarts, die er een zalf voor gaf. Maar het werd steeds erger. Omdat mijn opa psoriasis had, hebben we de huisarts gevraagd me door te sturen naar de dermatoloog. En die constateerde dat ik psoriasis vulgaris, ‘gewone psoriasis’, had.”

Regelmatig gepest

Op de lagere school had Esmeralda het niet makkelijk. “Hoe vaak mijn moeder en ik het ook uitlegden aan juffen en klasgenootjes, veel kinderen bleven denken dat het besmettelijk is en dat het vies is. Kinderen kunnen dan heel hard zijn voor elkaar. Ze kozen me als laatste bij gym en ik werd ook regelmatig gepest,” blikt Esmeralda terug. “Maar toch leer je er zelf langzaamaan steeds beter mee om te gaan.”

Zenuwachtig

”Op de middelbare school had ik een vriendin wiens moeder ook psoriasispatiënt was. Er waren zelfs meer kinderen met psoriasis op school. En ik had er inmiddels zelf meer vrede mee. Daar heb ik dus een veel leukere tijd gehad dan op de lagere school,” meent Esmeralda. In die tijd gaf haar huid door betere behandelmethoden ook minder problemen. Esmeralda: “Maar ik bleef er soms nog mee worstelen. Zeker als je een vriendje krijgt. Dan ben je natuurlijk wel zenuwachtig om jezelf te laten zien.”

Stress of weeromslag

Sinds een paar jaar gaat het heel goed met de huid van Esmeralda. Ze studeert nu, heeft een bijbaantje in een ziekenhuisapotheek en een hele begripvolle vriend. Esmeralda: “De psoriasis blijft natuurlijk. Maar het hoort inmiddels bij me. Ik ben zo. Soms valt het mensen niet eens op, soms steekt het door stress of een weeromslag ineens weer meer de kop op. Maar ik en mijn omgeving weten er nu mee om te gaan.”

Lees meer »